Η ιστορία της αγάπης...

 Mιά φορά κι ένα καιρό, υπήρχε ένα νησί, στο οποίο ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, ο Πλούτος, η Αλαζονεία και η Αγάπη… Μια μέρα, έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε. Έτσι,όλοι κατασκεύασαν βάρκες και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όμως,όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη τελικά αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.Τότε, βλέπει τον Πλούτο που περνούσε από κει με μια λαμπρή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει : «Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;» «Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα». Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.

«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία. Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν βοήθεια. «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου» «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη. Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια. Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή. «Αγάπη, έλα προς εδώ. Θα σε πάρω εγώ μαζί μου». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

 Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση: «Γνώση, ποιος με βοήθησε;» «Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση. «Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;» Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε: «Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

 Ένα όμορφο κείμενο που βρήκα σήμερα στο διαδίκτυο :) Γιατί μερικές φορές όλοι χρειαζόμαστε μια υπενθύμιση για την αξία της αγάπης... http://www.youtube.com/watch?v=H2-1u8xvk54

Αν...

Αν μπορείς να κρατάς την ψυχραιμία σου 
όταν οι άλλοι χάνουν τη δική τους
και ρίχνουν σε σένα την ευθύνη και την αιτία της αδυναμίας τους.
Αν έχεις πίστη στον εαυτό σου όταν οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα
και δε σε πειράζει αυτή η δυσπιστία τους
Αν μπορείς καρτερικά να περιμένεις χωρίς να σε κουράζει η αναμονή,
ή όταν διαδίδουν ψέματα για σένα να μην ξεπέφτεις και συ στο ψέμα,
ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος να μην αφήσεις το μίσος να σε καταλάβει,
κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός μήτε πολύ στοχαστικός στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι είσαι ικανός δίχως να γίνεσαι σκλάβος των ονείρων
Αν να δέχεσαι μπορείς θρίαμβο και όλεθρο το ίδιο 
και να αντιμετωπίζεις παρόμοια και τα δύο
Αν είσαι σε θέση να υπομείνεις ακούγοντας την αλήθεια που συ είπες,
να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς 
που επιδιώκουν έτσι να παγιδέψουν αφελείς,
ή να παρατηρείς αυτά που συ τους έδωσες ζωή, 
σπασμένα να κείτονται και παραπεταμένα
και να φτιάχνεις εξαρχής με εργαλεία φθαρμένα.

Αν τολμάς όλα σου τα πλούτη μαζεμένα 
να τα παίζεις κορώνα-γράμματα μεμιάς,
να χάνεις κι απ' την αρχή να ξεκινάς χωρίς 
να μέμφεσαι για τη μοίρα σου κανέναν
Αν μπορείς να κάνεις καρδιά, νεύρα και μυς 
να σε υπηρετούν ακόμα κι όταν έχουν καταρρεύσει,
και γερά να κρατάς, ενώ δεν υπάρχει εντός σου 
τίποτε πέρα από τη θέληση που τους λέει «βαστάτε!»
Αν μπορείς να μιλάς με χιλιάδες 
κι όμως να κρατάς την αρετή σου,
ή να περπατάς με κυβερνήτες 
κι όμως να μην αλλάζεις την απλή ζωή σου.
Αν ούτε εχθροί σε βλάψουν μπορούν, 
μα ούτε και κοντινότεροι φίλοι,
Αν όλοι έχουν την ίδια αξία για σένα 
και κανείς πιο πολύ από τους άλλους

Αν μπορείς να γεμίζεις τη μέρα σου 
με εικοσιτέσσερις ώρες αξίας ζωής, 
τότε δική σου θα είναι όλη η Γη 
με όλα της τα αγαθά κι ακόμη:
Αληθινά θα είσαι Άνθρωπος παιδί μου.

                                                    Rudyard Kipling  - "If"

http://www.youtube.com/watch?v=2GFgwJiWaJE

    Με αφορμή το ποίημα του Κιπλινγκ ήρθε στο μυαλό μου μια φράση που είχα διαβάσει κάποτε: "Όταν πιστεύεις στον εαυτό σου, μόνο τότε θα μπορέσεις να επιτύχεις πραγματικά". Άργησα αρκετά να καταλάβω την έννοια αυτών των λέξεων όμως τελικά συνειδητοποίησα το πόσο δίκιο έχουν. Για να προχωρήσει κανείς στη ζωή του, άμεσα ή έμμεσα, θέτει στόχους άσχετα με το αν όντως καταφέρνει κάποτε να τους υλοποιήσει ή όχι. Άλλοι στόχοι είναι βραχυπρόθεσμοι και άλλοι μακροπρόθεσμοι και πάντα ανάλογα με τη μοναδικότητα του ατόμου διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Θέτουμε στόχους σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Το ζητούμενο όμως πέρα από την υλοποίηση τους είναι στην πορεία να ανακαλύψουμε τον ευατό μας και να γίνουμε τα άτομα που προοριζόμαστε. Να διαμορφώσουμε δηλαδή τον ίδιο μας τον χαρακτήρα. Ωστόσο αυτό δε θα μπορούσε ποτέ να επιτευχθεί χωρίς οι ίδιοι να πιστέψουμε στις δυνατότητες και την εσωτερική μας δύναμη. Μόνος σύμμαχος καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.

 Αν εξ' αρχής δεν πιστεύουμε σε αυτόν τότε καμία επιτυχία μας δε θα επιφέρει την ανάλογη ευτυχία και φυσικά αν εμείς οι ίδιοι δε πιστέψουμε ότι αξίζουμε κανείς δεν πρόκειται να πιστέψει σε μας. Γι' αυτό άσχετα με το πόσες δυσκολίες θα μας φέρει το πέρασμα των χρόνων δεν πρέπει ποτέ να σταματήσουμε να πιστεύουμε σε μας. Στις δυνατότητές μας. Μαθαίνουμε να στηριζόμαστε στα πόδια μας και να αγαπάμε τον εαυτό μας.
Αν καμιά φορά ακούσεις άσχημα σχόλια για σένα σκέψου τα, δες αν έχουν δίκιο όσοι σου τα λένε. Σου τα είπε κάποιος που σε αγαπά και σε νοιάζεται ή κάποιος που θέλει να σε πληγώσει; Αν διαπιστώσεις ότι έχουν δίκιο κάνε κάτι για να αλλάξεις προς το καλύτερο. Αν όχι, και πιστεύεις ότι σε αδικούν απλά εμπιστεύσου το ένστικτο σου και πράξε όπως πιστεύεις ότι είναι καλό για σένα. Άλλωστε, έχε υπ' όψιν σου ότι στην τελική, μοναδικός κριτής σου είσαι εσύ. Αν είσαι πλήρως συμφιλιωμένος με το άτομο σου και τις πράξεις σου τότε αδιαμφισβήτητα κάποια στιγμή θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος!

http://www.youtube.com/watch?v=upkYQqbrjSc

Στιγμές...

   Στιγμές γεμάτες νόημα, στιγμές ανούσιες, χαρούμενες ή ακόμα και στιγμές λύπης. Μικρά θραύσματα και κομμάτια της μεγάλης αυτής διαδρομής που ονομάζεται ζωή..

    Ίσως δίνουμε ιδιαίτερη σημασία σε κάποιες από  αυτές, μερικές φορές κολλάμε σε  δαύτες  και δεν μπορούμε να διακρίνουμε όσα διαδραματίζονται γύρω μας. Χάνουμε την ουσία των πραγμάτων επιλέγοντας να προσκολλήσουμε σ’ αυτές που κάποτε μας έκαναν ευτυχισμένους. Άλλοι πάλι επιλέγουν να αγνοήσουν ή ακόμα και να ξεχάσουν αξιομνημόνευτες στιγμές που αν και μικρές, παίζουν έναν ιδιαίτερο ρόλο στη διαμόρφωση των εξελίξεων γύρω μας. 

    Φυσικά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις άσχημες στιγμές.. Μικρά ενοχλητικά ζιζάνια που μας κάνουν να πονάμε.. Μας απομύζησαν, μας πλήγωσαν, μας πρόδωσαν. Έτσι επιλέγουμε ίσως να τις απομονώσουμε μέχρι κάποια βράδια που έρχονται όλες μαζί στην επιφάνεια και μας τσακίζουν γ άλλη μια φορά..

    Όπως και να χει ανεξάρτητα με το πώς επιλέγουμε να αντικρίσουμε όλα αυτά που ζούμε, η ζωή πάντα θα μας προσφέρει άφθονες στιγμές που προορίζονται για μας και μόνο. Υπάρχουν και θα συνεχίζουν να υπάρχουν για να μας βοηθούν να δομήσουμε το χαρακτήρα μας. Είτε αντιμετωπιστούν σαν χτυπήματα είτε σαν δώρα… είτε απλά ως κάτι το αδιάφορο.. είναι εδώ για μας.. Προορίζονται για μας! 

                                                                                              
http://www.youtube.com/watch?v=JaAWdljhD5o

                                                                                                                                     Μ.Τ