Ανεκπλήρωτος έρωτας και απωθημένα (Μέρος Β')

  http://www.youtube.com/watch?v=XpIm566-ovM                  
                   
                   Ανεκπλήρωτος έρωτας και απωθημένα


 Απωθημένα… λέξη που φοβόμαστε μερικές φορές ακόμα και να αναφέρουμε, φοβούμενοι την καταστροφική της μανία. Σαν αγκάθι που γδέρνει, και που υπάρχει πάντα κάπου να μας πονά όσο και αν θεραπεύουμε τις πληγές. Ακόμα και αν βρεις τον έρωτα στο πρόσωπο ενός άλλου ή μιας άλλης, κάτι θα μένει πάντα να σου θυμίζει αυτό το… ανεκπλήρωτο, που θα είναι πάντα σημαντικό και ξεχωριστό.

 Σαν γραμμένα με μελάνι, κάποια πράγματα μένουν ανεξίτηλα γραμμένα μέσα μας, όπως μια αγάπη για κάποιον που δεν ειπώθηκε ποτέ, ένας έρωτας που έκαιγε αλλά δεν μας παρέδωσε ποτέ στη λαίλαπά του. Και μετά από όλα αυτά, ακόμα και αν ο έρωτας αυτός υποχωρήσει, πάντα θα υπάρχει μια τρυφερότητα, μια αδυναμία, που θα κάνει πάντα την καρδιά σου να φτερουγίζει και τον κόμπο στο στομάχι να σφίγγει στο άκουσμα του ονόματος εκείνου του ανεκπλήρωτου.
 Τα απωθημένα ζουν με την ένταση μιας μνήμης που δεν υπάρχει, μιας ανάμνησης που πήγε να δημιουργηθεί αλλά που τελικά δε γεννήθηκε ποτέ. Βασανιστικά και πάντα παρόντα μπορούν να πάρουν τελικά πολλές μορφές και να κάνουν τη ζωή σου να σταματά κάθε φορά που εμφανίζεται και πάλι η αιτία μπροστά σου. Σαν μια φωτιά που σιγοκαίει τη νύχτα και με το πρώτο φύσημα του ανέμου μπορεί να γίνει πυρκαγιά και να κατακάψει τα πάντα.
 Υπάρχουν σίγουρα πολλοί άνθρωποι που μας ενθουσιάζουν, που νομίζουμε ότι είμαστε ερωτευμένοι (ενώ δεν είμαστε, ούτε κατά διάνοια) και πολλοί που είμαστε ερωτευμένοι αλλά μετά «ξαφνικά» μας περνάει. Ώσπου να έρθει ο «ένας». Ποιος ένας; Αυτός που μόλις διάβασες την πρόταση πέρασε από το μυαλό σου κατευθείαν και έχεις ακόμα ένα τεράστιο χαμόγελο σχηματισμένο στα χείλη σου (ή κάνεις μορφασμούς γιατί έχεις χωρίσει και πονάς ακόμα). Αν ερωτευτείς κάποιον πολύ και αυτός ο έρωτας πάει «στράφι», δεν φταίνε πάντα οι άλλοι. Το μετά είναι, κυρίως, στο δικό σου χέρι. Κι όταν λέω μετά, εννοώ την περίοδο που υποτίθεται ότι ξεπερνάς αυτόν τον μεγάλο έρωτα και προχωράς. «Πεπρωμένο, φυγείν αδύνατο» λένε όλοι παρ' όλα αυτά...
 Υπάρχουν δύο βασικά είδη απωθημένου. Αυτά που δοκίμασες (έστω και λίγο ή ακόμα και πολύ) αλλά έφυγαν λίγο απότομα- άδοξα και δεν πρόλαβες να νιώσεις, να δώσεις ή να πάρεις περισσότερα. Και αυτά του απωθημένου- πλατωνικού- μονόπλευρου έρωτα. Ο έρωτας που σε κρατάει ξύπνια τα βράδια, που με ένα του χαμόγελο φτιάχνει η μέρα σου, που ακόμα και μετά από 10 μήνες που θα έχεις να τον δεις είναι σαν να τον είδες χθές. Που σου λείπει ενώ δεν είναι καν στην ζωή σου. Που ξέρεις ότι τον αγάπησες, τον αγαπάς και θα τον αγαπήσεις περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο θα μπει στη ζωή του.Αυτή είναι ίσως η χειρότερη μορφή απωθημένου.

Είναι απωθημένο, μέχρι να το δοκιμάσεις.. Όταν δοκιμάζεις κάτι που έχεις θεοποιήσει, είναι αναμενόμενο ή να είναι τόσο τέλειο όσο το φαντάστηκες ή να ξενερώσεις τόσο πολύ και να διαλύσεις ένα ιδανικό που τόσο ψηλά είχες. Αλλά ποιον κοροϊδεύουμε; Ποτέ δεν ξενερώνεις με ένα απωθημένο. Απλά σταδιακά το συναίσθημα ξεφτίζει, το πρόσωπο που ερωτεύτηκες γίνεται αδιάφορο (όχι δεν το ξεπερνάς, δεν το ξεχνάς), δεν σου λείπει τόσο, το σκέφτεσαι αραιά και που, είσαι καλά… μέχρι να το ξαναδείς. Άνθρωπος με απωθημένα που όχι μόνο δεν τα διεκδικεί αλλά τα αφήνει να παραμένουν απωθημένα, είναι εκτός από δειλός και μεγάλος βλάκας.
 Για να αλλάξει λοιπόν κάτι, χρειάζεται πρώτα να αλλάξεις εσύ.Να φροντίζεις να αποφεύγεις τις αναβολές και να υποστηρίζεις τις επιλογές σου. Έτσι θα γλιτώσεις από πολλά μελλοντικά απωθημένα, αμφιβολίες και πισωγυρίσματα. Και μην ξεχνάς.... Μη κλαις για αυτά που χάθηκαν. Δεν αξίζει! Να γελάς για όλα αυτά τα βιώματα που μένουν μέσα σου αφού ζήσεις, Είναι κομμάτια του εαυτού σου και συμβάλλουν στο να γίνεις το άτομο που προορίζεσαι να είσαι!