Όνειρο...

 http://www.youtube.com/watch?v=SR0NNl4I7NA

 Είχε στυλώσει το βλέμμα της στο κενό. Φαινόταν πάλι χαμένη. 

Κοιτούσε για άλλη μια φορά αποστασιοποιημένα.

Αυτή η μάσκα είχε πέσει πάλι στο πρόσωπο της. Αισθανόταν ότι προστατευόταν όταν τη φορούσε. Όταν δεν άφηνε κανέναν να την πλησιάσει. Όμως, είχε αρχίσει να την στενοχωρεί που δεν μπορούσε να δείξει στους γύρω της πότε χαμογελάει κρυμμένη πίσω από αυτήν.

Και ήξερε πως αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να μην φαίνονται τα δάκρυά της και να δείχνει δυνατή, αλλά είχε αρχίσει να την φοβίζει που δεν μπορούσε να φωνάξει "Βοήθεια" όταν κάτι την έπνιγε. Όταν ο φόβος αυτός επέστρεφε ξανά.Κι ας ήξερε πως έτσι κατάφερνε να δείχνει πάντα ψύχραιμη και λογική και ήρεμη, είχε αρχίσει να την στενοχωρεί η σκέψη πως κανείς δεν είχε ιδέα πως μοιάζει χωρίς την μάσκα.

Εκείνος τρόμαζε πολύ από την έκφραση της αυτή. Δεν την έβλεπε πια. Δεν την αναγνώριζε καν σαν κάτι ξένο. 

Ήταν απλά εκεί. Απλά μια ύπαρξη που δε του θύμιζε σε τίποτα εκείνο το όμορφο, χαμογελαστό κορίτσι που είχε τόσο αγαπήσει. Ένιωθε ότι κάτι την κατέτρωγε. Της έκλεβε από μέσα της τη ζωή.

Σήμερα το πρωί, ενώ κοιμόταν δίπλα της, εκείνη πετάχτηκε από τον ύπνο της ανήσυχη, σαν κάτι να την πίεζε και να την εμπόδιζε να αναπνεύσει.

Προσπαθούσε να ξαναβρεί την ανάσα της, χωρίς να γίνει πάλι αντιληπτή αλλά εκείνος σύρθηκε κοντά της και την τράβηξε στην αγκαλιά του.Την ένιωθε ακόμη να τρέμει και ένιωσε τόσο δυνατή την επιθυμία να την προστατεύσει αλλά παράλληλα τόσο αδύναμος. Ανήμπορος. Ήξερε ότι μόνο εκείνη μπορούσε να βοηθήσει τον εαυτό της. Προσπάθησε να την κάνει να του αφηγηθεί όλα όσα είχε δει πάλι. Πάλι ο ίδιος εφιάλτης ....

Στην πραγματικότητα ήξερε πως αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να προστατευτεί από όσα τα μυαλό της είχε ονομάσει "κινδύνους". Έπρεπε να τους κατονομάζει και να τους αντιμετωπίζει κάθε φορά από την αρχή. Σαν κάτι το καινούριο. Αυτό τη δυσκόλευε τόσο... Ξαναζουσε όλα εκείνα που της έκοβαν την ανάσα, όλα εκείνα που την έκανα τόσο να φοβάται να ζήσει, να είναι ο εαυτός της. Γι αυτό επέλεγε να μην μιλάει σε κανέναν γι αυτά που έβλεπε. Ακόμα και σε κεινον.

Μόνο που σήμερα αυτή η μάσκα είχε αρχίσει να την στενοχωρεί και να την πιέζει.

Άρχισε να συνειδητοποιεί πόσο πίσω την κρατούσε η μάσκα αυτή, Αναγνώρισε ίσως επιτέλους ότι οι μάσκες την έκαναν αδύναμη - φοβιτσιάρα - ψεύτικη. Στην αρχή ένιωθε προστατευμένη φορώντας τη όμως τώρα, άρχιζε να αισθάνεται την ψύχρα της μοναξιάς. την χτυπούσε πια σε όλο της το κορμί και αυτό την τρόμαξε περισσότερο από κάθε τι άλλο. Βαρέθηκε! Δε το ήθελε πλέον αυτό. Αποφάσισε να του ανοιχτεί. Πλέον ήξερε ότι ήταν εκεί γι αυτήν.

Χώθηκε στην αγκαλιά του και άρχισε να του λέει τι είδε στο όνειρο της.

" Ήμουν μόνη σε μία παραλία. Ο καιρός ήταν ζεστός και ο ήλιος έλαμπε στον καταγάλανο ουρανό. Τα άσπρα σύννεφα έμοιαζαν να παίζουν μεταξύ τους παίρνοντας κάθε λογής σχήμα και εγώ τα κοίταζα χαμογελώντας και προσπαθούσα να μαντέψω τι παρίσταναν αυτή τη φορά. Φορούσα ένα μακρύ, λινό, άσπρο φόρεμα και ήμουν ξυπόλητη πάνω στη ζεστή άμμο. Τα μαλλιά μου ήταν σγουρά και πάνω τους υπήρχαν μικροσκοπικά άσπρα ανθάκια διάσπαρτα μέσα στα μαλλιά μου.Άκουγα τον ήχο της θάλασσας και τα πουλιά που κελαηδούσαν και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό αισθάνθηκα ελεύθερη και τίποτα δεν με βασάνιζε...

Ξαφνικά, στο βάθος του ορίζοντα, έπεσε μια τρομακτική αστραπή και με μιας τα πάντα γύρω μου σκοτείνιασαν. Ο ουρανός γέμισε με μεγάλα μαύρα και γκρι σύννεφα. Η υπέροχη καλοκαιρινή μέρα έδωσε τη θέση της σε μια τρομακτική χειμωνιάτικη μέρα.Κρύωνα τόσο πολύ και φοβόμουν.Ο άνεμος έφερε μια ισχυρή τρικυμία. Τα κύματα έσκαγαν με φόρα πάνω στα βράχια και η όχθη της παραλίας φαινόταν άσπρη πια. Άκουγα το σφύριγμα του αέρα μέσα απο τις σπηλιές και ένιωσα να ανατριχιάζω ολόκληρη.Ήθελα να φύγω απο κει όσο πιο γρήγορα μπορούσα όμως για κάποιο λόγο δε μπορούσα να κουνήσω τα πόδια μου....

Τότε σαν να μπορούσα να με δω ως κάποιος άλλος, είδα το πρόσωπο μου να παγώνει. Να νεκρώνει. Η έκφραση μου ήταν κενή και άρχισα να περπατάω προς τη θάλασσα με αργά αλλά σταθερά βήματα. Δεν έλεγχα πλέον το κορμί μου, κινούταν σαν απο μόνο του. Ήμουν ένας απλός θεατής σε όλα αυτά. Ανήμπορη να με βοηθήσω...Ανήμπορη να με σταματήσω...

Έμπαινα πια μέσα στη θάλασσα. Το φόρεμα μου είχε αρχίσει να γίνεται μούσκεμα αλλά δε με ένοιαζε. Δεν κρύωνα πια. Δεν ένιωθα τίποτα. Απλά προχωρούσα. Μια φωνή πίσω μου, μου φώναζε να σταματήσω. Να γυρίσω πίσω ή να περιμένω να έρθει να με πάρει. Αρκεί να σταματούσα. Δεν άκουσα όμως. Δεν μπορούσα να ακούσω. Συνέχιζα να προχωράω στη θάλασσα μέχρι που το νερό με κάλυψε ολόκληρη. Δεν μπορούσα να δω το σώμα μου. Δε μπορούσα να με εντοπίσω. Έβλεπα μόνο το νερό. Τότε με είδα. Βυθιζόμουν αργά με τα μάτια μου κλειστά δίπλα μου. Ήμουν τόσο απαθής, τόσο παραδομένη σε αυτό που μου συνέβη. Άρχισα να ουρλιάζω μόλις το σώμα μου πέρασε από δίπλα μου. Ήμουν τόσο ακίνητη, τόσο παγωμένη. Και τότε άνοιξα τα μάτια μου και ένιωσα να πνίγομαι. Το νερό δεν με άφηνε να αναπνεύσω και ένιωθα κάθε κύτταρο του κορμιού μου να πολεμά για τη σωτηρία. Όμως μάταια... Χρειάστηκαν μόνο μερικά λεπτά και μετά από λίγο έγινα άκαμπτη. το σώμα μου έπαψε να κινήται για πάντα.. " 

Τελειώνοντας την αφήγηση της γύρισε και τον κοίταξε. Αυτό την έκανε να ξυπνήσει έτσι λοιπόν. Τόσο τρομαγμένη. Την έσφιξε πάνω του και τότε ένιωσε μέσα της μια μικρή φλόγα. Ένα αίσθημα αισιοδοξίας που είχε καιρό να νιώσει. Την καταλάβαινε από την αρχή και με την επιμονή του την έκανε να συνειδητοποιήσει και εκείνη πως στο πρόσωπο του είχε ένα σύμμαχο. Κάποιον τον οποίο μπορούσε να τον εμπιστευθεί και να ρίξει τη μάσκα της. Μπορούσε πάλι να είναι ο εαυτός της. Του χαμογέλασε και χώθηκε στην αγκαλιά του.

Καμιά φορά όλοι μας τείνουμε να επιστρατεύουμε κάθε λογής μάσκες. Και ξέρω ότι όταν τις πρωτοβάλαμε,δεν είχαμε την πρόθεση να κοροϊδέψουμε κανέναν.

'Ισως μόνο λίγο τον εαυτό μας. 
Και τις θέλαμε όντως για προστασία. Για όσα φοβόμασταν κατά καιρούς. Όμως να σου εκμυστηρευτώ κάτι?
Ανυπομονώ για την στιγμή που θα αρχίσουν να σε στενοχωρούν και να σε πιέζουν και θα θες επιτέλους να τις ξεφορτωθείς. Ανυπομονώ για την καινούρια σου εποχή!
Φυσικά θα είναι δύσκολο να βγάλεις τα κομμάτια της μάσκας απο πάνω σου. Θα σε πονάνε καθως τα ξεφορτώνεσαι.Ίσως να φοβηθείς και λίγο. Μπορεί και πολύ. Όμως ζήτα μια αγκαλιά. Είναι τόσοι οι άνθρωποι γύρω σου που θέλουν να σου σταθούν. Άντεξε! Θα είσαι πλέον ο εαυτός σου. Χωρίς μάσκες. Θα είσαι εσύ...
http://www.youtube.com/watch?v=sOWjLa4AsPk