Απωθημένα...

http://www.youtube.com/watch?v=DbuD0-UX4ew   Υπάρχουν πολλά είδη ανθρώπων. Ο καθένας από αυτούς σκέφτεται και ενεργεί με το δικό του προσωπικό τρόπο. Η συμπεριφορά των ατόμων, μπορεί να οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Όπως για παράδειγμα τον τρόπο που έχει ανατραφεί ή τις εμπειρίες που έχει αποκομίσει στη ζωή του. Ή τις επιλογές που έχει κάνει. Ακόμη και οι άνθρωποι που έχει συναντήσει μπορεί με τον τρόπο τους να έχουν συμβάλλει στο να αλλάξει ο άνθρωπος.Τα βιώματα που κέρδισε από δική του επιλογή  ή αυτά που απλώς του έτυχαν. Τις ευκαιρίες που μπορεί να αξιοποίησε ή να έχασε. Όλα αυτά πάντοτε συνοδεύονται από μια σειρά συναισθημάτων που συντροφεύουν και δίνουν αυτό το χρώμα στη ζωή μας. Μας κάνουν να εκφράζουμε αυτό που σε κάθε περίπτωση συμβαίνει μέσα μας. Να εξωτερικεύουμε όσα αισθανόμαστε. Και όχι απαραίτητα λεκτικά κάθε φορά, γιατί τα συναισθήματα μπορούν απλά να γίνουν ορατά μόνο και μόνο από τη γλώσσα του σώματος του ατόμου. Και μερικές φορές να ξέρουν να κρυφτούν τόσο καλά που και εμείς οι ίδιοι να μην διαισθανόμαστε την ύπαρξη τους.    Μερικά συναισθήματα πολλές φορές τείνουμε να θέλουμε να τα αποφύγουμε και κατά συνέπεια να αποκλείσουμε έξω από το μυαλό μας τις καταστάσεις που μας τα προκάλεσαν. Δεν θέλουμε να θυμόμαστε. Και τα κρύβουμε στα βαθύτερα στρώματα της λήθης. Στο βάθος της ύπαρξης μας, οι περισσότεροι άνθρωποι κρύβουμε ή κυριολεκτικά θάβουμε αυτά που μας πονάνε όταν τ’ αγγίζουμε. Με άλλα λόγια τ’ απωθούμε. Προσπαθούμε να γυρίσουμε στη νέα μας σελίδα και ν' αφήσουμε πίσω την παλιά, τη δυσάρεστη. Συχνά δεν ξέρουμε και τι άλλο καλύτερο να κάνουμε. Ή δεν μπορούμε, να κάνουμε κάτι άλλο.     Όμως αυτό είναι το σημείο στο οποίο κάνουμε ένα από τα μεγαλύτερα μας λάθη. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι αυτά καραδοκούν και εμφανίζονται εκεί που δε τα περιμένεις.   Οι σελίδες αυτές που προσπαθούμε να κρύψουμε ή να ξεχάσουμε, είναι κομμάτι του δικού μας βιβλίου (της ζωής μας), είναι κομμάτια του εαυτού μας και ανήκουν σε μας! Τα κομμάτια μας που απωθούμε δεν χάνονται, αλλά επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας καθοριστικά, συχνά πολύ ουσιαστικότερα απ’ όσο συνειδητοποιούμε, με τρόπους έμμεσους που δε γίνονται άμεσα αντιληπτοί ούτε ακόμα και από εμάς τους ίδιους.    Η λέξη απωθημένο κρύβει μια επιθυμία που δεν εκπληρώθηκε. Κάποιοι έχουν μόνο μια και άλλοι πολλές περισσότερες, άρα το απωθημένο το κουβαλούν σε πληθυντικό αριθμό. Λόγια που ποτέ δεν είπαμε, χαμένες ευκαιρίες, όνειρα που δεν τολμήσαμε να πραγματοποιήσουμε και ατέλειωτες σκέψεις με εικασίες για το τί θα γινόταν αν τολμούσαμε την στιγμή που έπρεπε. Μερικοί πιστεύουν πως τα απωθημένα δημιουργούνται καθαρά από δειλία. Ίσως ακόμη αδυναμία διεκδίκησης των "θέλω" μας. Όντως μπορεί να υπάρχουν κάποιες επιθυμίες μας που φανήκαμε δειλοί απέναντί τους και δεν τις πραγματοποιήσαμε. Δεν είναι όμως πάντα έτσι. Υπάρχουν και απωθημένα που δεν υπήρχαν οι κατάλληλες ευκαιρίες ώστε να είναι εφικτή η πραγμάτωσή τους. Που λόγω καταστάσεων δεν μπορούσαμε να κάνουμε και την ανάλογη πράξη. Αυτά ίσως να μας βασανίζουν πιο πολύ. Εκείνα που οι συνθήκες δεν σε αφήνουν να τα φτάσεις, να γίνουν η αλήθεια σου, πονάνε διπλά.  Γιατί τα απωθημένα ζουν από την μνήμη. Την ανάμνηση ουσιαστικά που πήγε να πραγματοποιηθεί αλλά δεν τα κατάφερε. Και εδώ είναι ίσως το κλειδί της ιστορίας. Η ανάμνηση του ανεκπλήρωτου περιφέρεται συνεχώς  στο μυαλό μας με την εικόνα της τελειότητας και δημιουργεί τον μύθο. Έναν μύθο που δημιουργούμε μόνοι μας αφού πιστεύουμε πως εκείνο το "αν" θα μας είχε προσφέρει ενδεχομένως, κάτι καλύτερο από αυτό που ζούμε. Δεν είναι άλλωστε λίγα εκείνα τα απωθημένα που πραγματοποιήθηκαν και συνάμα απομυθοποιήθηκαν γιατί τελικά δεν πληρούσαν εκείνη την τελειότητα που είχαμε ως φαντασίωση.   Δυστυχώς ότι απωθημένο κουβαλάμε μας εμποδίζει ως προς την συναισθηματική μας ωρίμανση και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας.  Έτσι, οι σχέσεις μας, βάλλονται πολλές φορές από αδυναμία συνεννόησης  και σε  ανύποπτες, ασήμαντες ίσως στιγμές, ξεσπάει ο πόνος ή η οργή που κουβαλάμε. Ο μόνος τρόπος να διαχειριστούμε τα απωθημένα μας είναι να συμφιλιωθούμε μαζί τους, να τα αποδεχτούμε. Όλα ξεκινούν από την αποδοχή. Αυτό σημαίνει πως εφόσον τα αποδεχτήκαμε και προσπαθήσαμε έστω να τα ζήσουμε, μπορούμε να αλλάξουμε και να απελευθερωθούμε από το βάρος τους, γιατί δυστυχώς τα απωθημένα τείνουν να  προσθέτουν ψυχικό βάρος, ιδιαίτερα όταν μετατρέπονται σε  εμμονή. Για αυτό και δεν πρέπει να φοβόμαστε να τα αντιμετωπίζουμε. Πρέπει να βρίσκουμε τη δύναμη να τα ζούμε και να είμαστε πάντοτε έτοιμοι για τις συνέπειες που μπορεί να τα ακολουθήσουν με την εκπλήρωσή τους. Όσο δεν τα αντιμετωπίζουμε τόσο αυτά διογκώνονται και όσο διογκώνονται μας αποτρέπουν να ζήσουμε τη ζωή μας καταπώς θα τη ζούσαμε χωρίς τη σκιά ενός απωθημένου.   Για να αλλάξει λοιπόν κάτι, χρειάζεται πρώτα να αλλάξεις εσύ. Προτίμησε να έχεις περισσότερες εμπειρίες παρά απωθημένα. Εξάλλου, μη ξεχνάς ότι  τα απωθημένα είναι αυτά που σε πονούν, ενώ οι εμπειρίες σε διδάσκουν και σε βοηθούν να κάνεις ακόμα ένα βήμα προς  το άτομο που προορίζεσαι να γίνεις. Ζήσε τη ζωή σου όπως θα ήθελες και μη φοβάσαι να υποστηρίξεις τις επιλογές σου. Η ζωή δε δίνει πάντα δεύτερες ευκαιρίες γι' αυτό να είσαι σε επιφυλακή! Μη ζεις με τύψεις και μη μετανιώνεις για τίποτα που κάποτε αποτέλεσε επιλογή σου.  Ποτέ δε ξέρεις πόσο τέλειο μπορεί κάτι να αποδειχτεί στο τέλος.  Να ζήσουν λοιπόν τα απωθημένα!