Οι αποστάσεις της καρδιάς...

 http://www.youtube.com/watch?v=Dyo4tNwNIvQ

 Μια μέρα, ένας σοφός Ινδός, έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:
- "Μπορεί κάποιος να μας πει γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται; "
- "Γιατί χάνουν την ηρεμία τους!" απάντησε ο ένας.
-" Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" ρωτά ο σοφός.
- "Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος", είπε ένας άλλος μαθητής. 

Τότε ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση: - "Δεν είναι δυνατόν  δηλαδή να του μιλήσει με χαμηλή φωνή; "
Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμία δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο.
- "Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι; Γιατί όταν θυμώνουν δύο άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ… και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά, για να καλύψει την απόσταση… Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για να ακουστούν. Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι; Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά. Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν… παρά μονάχα ψιθυρίζουν. Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν. Έτσι συμβαίνει όταν δύο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον "

Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά: -" Όταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πια τα λόγια σας τον δρόμο του γυρισμού."

Ψάχνοντας διάφορα (ως συνήθως) χθες στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σε αυτό το μικρό κείμενο και συνειδητοποίησα πως ίσως, καμιά φορά τελικά, με μια απλή και μόνο αλληγορία να καταφέρεις να εκφράσεις πράγματα που με κάθε άλλο τρόπο θα ήταν δύσκολο να τα πεις. Πόσο σημαντική τελικά μπορεί να είναι η σιωπή ανάμεσα σε δυο άτομα και πόσα πολλά μπορεί να εκφράσει. Υπάρχουν φορές που η σιωπή μπορεί να σε πονέσει, να σε φοβίσει ακόμα και να σε τσακίσει. Όμως άλλες μπορεί να προσφέρει μια περίεργη γαλήνη και να σε κάνει να αισθάνεσαι πιο ευτυχισμένος από ποτέ. Πραγματικά ζηλεύω καλοπροαίρετα όσους καταφέρνουν να ζουν μόνο το δεύτερο. Είναι τρομερό να μπορείς να συνεννοείσαι με τους ανθρώπους γύρω σου μόνο με ένα βλέμμα και να αποφεύγεις τους καβγάδες και τους τσακωμούς. Ποτέ δε μου άρεσαν οι τσακωμοί. Και δε μιλάω για τους ασήμαντους, τα παιχνίδια. Αναφέρομαι στους σοβαρούς. Σ' αυτούς που δεν ελέγχουμε τους εαυτούς μας. Σ' αυτούς που πληγώνουμε και μας πληγώνουν. Εκείνη τη στιγμή άλλοι παράγοντες είναι αυτοί που μας ελέγχουν (θυμός, απογοήτευση, απώλεια, λύπη, στενοχώρια, απελπισία και κάποιες φορές όλα αυτά μαζί) γι' αυτό και δε συνειδητοποιούμε το τι μπορεί να πούμε. Από τη μια είναι καλό φυσικά γιατί αφήνουμε τους εαυτούς μας να εκφραστούν, όμως ειδικά στις περιπτώσεις που ξεσπάμε το θυμό μας, καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να τρέξουμε λίγο στο μυαλό μας και να βεβαιωθούμε ότι σίγουρα θα θέλαμε να πούμε αυτό που σκεφτόμασταν. Πριν να είναι αργά. Γιατί έτσι θα μπορούσες να αποφύγεις πολλά. Εξ' άλλου μην ξεχνάς ότι με τους τσακωμούς πάντα χάνεις το δίκιο σου. Προτίμησε να συζητήσεις για ότι σε προβληματίζει. Ίσως να βρεις λύση και να λύσεις το πρόβλημα σου ή απλά να το παλέψεις για λίγο ακόμα. Όσο χρειαστεί για να καταλάβεις. Ίσως πάλι να μην οδηγηθείς και πουθενά. Απλά να συνειδητοποιήσεις ότι έφτασε το τέλος... ένα τέλος που έπρεπε να έχει μπει από καιρό.. Το μόνο που έχεις να κάνεις τότε είναι να προχωρήσεις τη ζωή σου παρακάτω.Βεβαιώσου ωστόσο, ότι θα το έχεις κάνει όμως με το κεφάλι ψηλά. Ότι η δική σου στάση δεν άλλαξε και παρέμεινες καθ' όλη την πορεία ο εαυτός σου. Ήσουν αληθινός και αυτό είναι που στο τέλος θα έχει σημασία...